2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma ve karşı boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı-karşı davalı (koca) tarafından; kadının karşı boşanma davası, fer'ileri, velayet ve kendisi lehine hükmedilen manevi tazminat miktarı yönünden, davalı-karşı davacı (kadın) tarafından da; kocanın boşanma davası ve bu dava nedeniyle koca lehine hükmedilen manevi tazminat ve kendi tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Yapılan tahkikat ve toplanan delillerle, davalı (karşı davacı)'nın sadakat yükümlülüğüne (TMK. md. 185/3) aykırı davrandığı, davacı (karşı davalı) koca'nın da bağımsız konut temin etmekten kaçındığı ve eşine fiziki şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizliğin mevcut ve sabit olduğu görülmektedir. Gerçekleşen olaylara göre bu sonuca ulaşılmasında tarafların ikisinin da aynı oranda kusurlu tutum ve davranışlarıyla yol açılmış olup, boşanmada taraflar eşit kusurludur. Hal böyle iken davalı-karşı davacı (kadın)'ın daha ağır kusurlu kabul edilmesi doğru değil ise de, tarafların eşit kusurlu davranışları sonucu evlilik birliği temelinden sarsıldığına göre her iki boşanma davasının kabul edilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmemiş, her iki davanın kabulü suretiyle verilen boşanma kararının gerekçesi yukarıda açıklanan şekilde değiştirilerek, tarafların bu yönlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile her iki davanın kabulü suretiyle verilen boşanma hükmünün gerekçe değiştirilerek suretiyle onanması gerekmiş, davacı-karşı davalının tüm, davalı-karşı davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2.Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için boşanmaya sebep olan olayların tazminat isteyenin kişilik haklarını zedelemiş olması yeterli olmayıp, bu tarafın boşanmada kusursuz veya daha az kusurlu olması da gereklidir (TMK. md. 174/1). Yukarıda birinci bentte açıklanan sebeplere göre davacı-karşı davalının boşanmada eşit kusurlu olduğu gerçekleştiğine göre lehine manevi tazminata hükmedilmesi doğru olmamıştır.