2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma", "karşı boşanma" ve birleştirilen "tedbir nafakası" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (kadın) tarafından; kocanın kabul edilen, kendisinin reddedilen boşanma ve tedbir nafakası davaları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davalı-davacı (kadın)'ın ortak konutu birlik görevlerini yerine getirmemek için sık sık terkettiği, evliliğini kocadan maddi menfaat sağlamak için bir baskı aracı olarak kullandığı; buna karşılık davacı-davalı (koca)'nın ise eşine hakaret ettiği, yakınlarının eşine ağır sözlerle hakaret etmesi ve tehditte bulunması ve evlilik birliğine müdahalelerine ses çıkarmadığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylar karşısında, evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında, tarafların açıklanan kusurlu davranışları etken olmuştur. Boşanma koşulları, sadece kocanın davası bakımından değil; davalı-davacı (kadın)'ın karşı boşanma davası bakımından da gerçekleşmiştir. O halde; boşanmaya, davalı-davacı (kadın)'ın davası da kabul edilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken; mahkemece yetersiz gerekçeyle reddi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

2.Yukarıda birinci bentte açıklanan olaylar gözönüne alındığında; davalı-davacı (kadın)'ın kocasından ayrı yaşamada haklı sebeplerinin bulunduğu ve Türk Medeni Kanununun 197. maddesindeki koşulların kadın yararına gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Bu durumda; davalı-davacı (kadın) tarafından açılıp, birleştirilen bağımsız tedbir nafakası davasının da kabul edilip, kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken; kadının bu davasının reddine karar verilmesi de doğru olmamıştır.