2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından, temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece tarafların eşit kusurlu oldukları kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, kocanın sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı,eşine ve çocuklara birden fazla şiddet uyguladığı, davalının ise davacıya hakaret ettiği, güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, boşanmaya sebep olan olaylardan davacının eşine göre daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Davalı az kusurlu ise de, mevcut olaylara göre evlilik birliğinin devamı eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olduğu da kuşkusuzdur. Az kusurlu olan davalının davaya itirazı hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, evlilik birliğinin devamında kadın bakımından korunmaya değer bir yararın kalmadığı, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi şartlarının davada gerçekleştiği görülmektedir. Bu bakımdan kadının boşanma hükmüne yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiş, sonucu bakımından doğru olan boşanma kararının gerekçesi değiştirilmesi suretiyle onanması uygun bulunmuş (HUMK. md. 438/9), davalının bu yöne ve aşağıdaki bendin dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıda birinci paragrafta açıklanan sebeplerle boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının davacı kocaya göre daha az kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu husus dikkate alınarak, az kusurlu olan davalı yararına Türk Medeni Kanununun 174/1-2. maddesi gereğince uygun miktarlarda maddi ve manevi tazminat takdiri gerekirken; tarafların eşit kusurlu olduğundan bahisle bu isteklerin reddi doğru bulunmamıştır.