2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kadın tarafından kocanın kabul edilen boşanma davası, tazminatların miktarı ve nafakalar yönünden, koca tarafından ise kadının kabul edilen boşanma davası ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında temyiz itirazları yersizdir.

2.Taraflardan aktarılan olaylar davaya esas kabul edilemez.Davalı-davacı kocanın tanıklarının kadının kusurlu davranışına dair görgüye dayalı bilgileri bulunmadığı gibi kocadan duyumlarını aktarmışlardır.

Toplanan delillerden boşanmaya neden olan olaylarda sürekli olarak eşine şiddet uygulayan ve onu müşterek konuttan kovan davalı-davacı kocanın tam kusurlu bulunduğu anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle davalı - davacı kocanın boşanma davasının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3.Davacı-davalı kadın yararına hükmolunan maddi ve manevi tazminat miktarları da azdır.

Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.