2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm; davacı-davalı (koca) tarafından, lehine hükmedilen manevi tazminatın miktarı, maddi tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından da kocanın boşanma davası, koca lehine hükmedilen manevi tazminat, kusur belirlemesi, kendi tazminat ve yoksulluk nafakası talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-davacı (kadın)'ın, kocasına hakaret ettiği, evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği ve güven sarsıcı davranışlarda bulunduğu; davacı-davalı (koca)'nın da eşine fiziki şiddet uyguladığı gerçekleşmiş olup, bu olaylara göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kadının daha fazla kusurlu olduğunun anlaşılmasına, mahkemece de böyle kabul edilmiş bulunmasına göre, davalı-davacı (kadın)'ın tüm, davacı-davalı (koca)'nın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Boşanmaya sebep olan olaylarda davalı-davacı (kadın)'ın daha fazla kusurlu olduğu gerçeklemiştir. Kadın çalışmıyor olsa da, ev işlerindeki emeğiyle yarattığı artık değer koca bakımından ekonomik bir menfaat oluşturur. Az kusurlu olan kocanın bu mevcut menfaati boşanma yüzünden zedelendiğine göre, Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi gereğince koca yararına, uygun miktarda maddi tazminat takdir edilmesi gerekir. Bu husus nazara alınmadan, kocanın maddi tazminat talebinin reddi doğru görülmemiştir.