2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı kocanın gösterdiği tanık S. beyanında, davacı kocanın geçimsizlikle ilgili kendisine söylediklerini aktarmıştır. Tanığın beyanının somut bilgiye dayanmadığı görülmektedir. Sadece taraf sözlerinin aktarılmasından ibaret veya duyuma dayalı olan, soyut nitelikteki tanık anlatımlarında geçen olaylar sabit kabul edilerek boşanma kararı verilemez. Toplanan delillerden, davacı kocanın müşterek konutu sık sık terkederek uzun sürelerle eşinden ayrı yaşadığı, son olarak eşinin görüşünü almadan ve ona haber vermeden İzmir'e atanmasını sağlayarak ortak konutdan ayrıldığı ve birlik görevlerini yerine getirmediği anlaşılmaktadır. Davalı kadının ise, kusurlu bir davranışı kanıtlanamamıştır. Boşanmaya karar verebilmek için davalının az da olsa kusurunun varlığının kanıtlanması ve Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki diğer koşuların gerçekleşmesi gerekir. Davalının az da olsa kusuru kanıtlanamamış ve bu sebeple Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesindeki boşanma koşulları bile gerçekleşmemiştir. O halde, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.