2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kocanın boşanma davasının kabulü ve fer'ileri ile ziynetler yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-davacı kadının ziynetlere yönelik temyiz itirazları yersizdir.

2.Davalı-davacı kadının boşanma davası ile fer'ilerine ilişkin temyizinin incelenmesine gelince; a-Toplanan delillerden; davalı-davacı kadının eşine tokat atması olayından sonra tarafların birlikte yaşamaya devam ettikleri, böylece bu davranışın davacı-davalı koca tarafından affedildiği en azından hoşgörü ile karşılanmış sayılması gerektiği; ancak daha sonra taraflar arasında gerçekleşen olaylarda eşini istemediğini sevmediğini söyleyen, eşine ve yakınlarına hakaret eden, ev işleri ile ilgilenmeyen davalı-davacı kadın ile eşinin bağımsız konut isteğine karşılık vermeyen, hamile olan eşinin annesi tarafından hakaret edilerek evden ayrılmasına sessiz kalan, eşinin babasına hakaret eden davacı-davalı kocanın evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşit oranda kusurunun bulunduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece boşanmaya hükmedilmesi isabetlidir. Ancak; mahkemenin davalı-davacı kadının ağır kusurlu olduğuna ilişkin gerekçesi yerinde değilse de; belirlenen bu kusur durumuna göre de boşanma kararı verilebileceğinden, boşanma kararı sonucu itibarıyla doğru olmakla, boşanma hükmünün kusur belirlemesine ilişkin gerekçesinin değiştirilmesi suretiyle (HUMK.md.438/son) onanmasına karar verilmesi gerekmiş ve buna bağlı olarak davalı-davacı kadının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. b-Davalı-davacı kadının yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi, boşanmaya neden olan olaylarda eşit kusurlu bulunmasına ve ev hanımı olarak boşanmakla yoksulluğa düşeceğinin de gerçekleşmiş olması karşısında; Türk Medeni Kanununun 175. maddesi gereğince uygun miktarda yoksulluk nafakası takdir edilmemesi de doğru değildir. c-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince, gerekli olan, özellikle eşlerin barınmasına (TMK. md.186/1), geçimine (TMK md.185/3), malların yönetimine (TMK.m. 223, 242, 244, 262, 263, 264, 267, 215) ve çocukların bakım ve korunmasına (TMK.m.185/2) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden (resen) almak zorundadır (TMK.m.169). O halde; Türk Medeni Kanununun 185/3. ve 186/3. maddeleri uyarınca, tarafların ekonomik ve sosyal durumları da gözetilerek dava tarihinden geçerli olmak üzere davalı kadın yararına uygun miktarda tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.