2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı koca tarafından boşanma davasının reddi yönünden; davalı-davacı kadın tarafından ise tedbir nafakası davasının reddi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Toplanan delillerden davalı-davacı kocanın eşini sevmediğini, bu nedenle gönderdiğini söylediği ve sık sık eğlence yerlerine giderek birlik görevlerini ihmal ettiği, davalı-davacı kadının ise eşini sevmediğini ve istemediğini söylediği anlaşılmaktadır. Bu halde taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Boşanmaya neden olan olaylarda davacı-davalı koca ağır kusurlu ise de Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları oluşmuştur. Olayların akışı karşısında davacı-davalı koca dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya (TMK.md. 166/2) karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davacı-davalı kocanın davasının reddi doğru bulunmamıştır.

2.Yukarıdaki bentte açıklanan kusur durumuna göre davalı-davacı kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu kanıtlanmış ve Türk Medeni Kanununun 197. maddesi koşulları oluşmuştur. Gerçekleşen bu durum karşısında davalı-davacı kadının bağımsız tedbir nafakası davasının kabulü ile uygun bir tedbir nafakasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.