2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-karşı davalı kadın tarafından; reddedilen boşanma davası, kocanın davasında kusur belirlemesi ve manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Toplanan delillerden, davalı-karşı davacı kocanın Adana 4. Aile Mahkemesinin 2010/114 değiş iş sayılı dosyası ile davacı-karşı davalı kadına eve dön ihtarında bulunduğu ve eve dönmesini istediğini bildirdiğine göre, eşinin ihtar tarihinden önceki kusurlu davranışlarını affettiği en azından hoşgörü ile karşıladığının kabulü gerekir. Artık; ihtar tarihinden önceki bu olaylara dayanılarak ihtar çeken eş tarafından boşanma talebinde bulunulamaz. Bu ihtar isteğinden sonra da yeni bir olayın varlığı iddia ve ıspat edilememiştir. Bu durumda davalı-karşı davacı kocanın Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesine dayalı davasının reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz ise de boşanma hükmü temyiz edilmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamış; yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2.Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-karşı davalı kadının aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

3.Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi eve dön ihtarı ile davalı-karşı davacı koca,eşinin kusurlarını affettiğinden, davacı-karşı davalı kadının boşanmayı gerektiren kusuru bulunmamaktadır. Boşanma sonucu manevi tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat yükümlüsünün kusurunun varlığı koşuldur (TMK.m.174/2). Durum böyleyken davacı-karşı davalı kadının ağır kusurlu olduğunun kabulü ve buna bağlı olarak davalı-karşı davacı koca yararına manevi tazminata hükmedilmesi isabetsiz olup; bozmayı gerektirmiştir.