2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve veleyat düzenlemesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece davalı kadın tam kusurlu kabul edilerek boşanmaya karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı kocanın eşine sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, hakaretler ettiği ve birlik görevlerini yerine getirmediği, buna karşılık davalı kadının ise güven sarsıcı davranışlarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda davacı kocanın ağır kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu husus nazara alınmadan davalı kadının tam kusurlu kabul edilmesi ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak kadının maddi ve manevi tazminat (TMK.m. 174/1-2) ile yoksulluk nafakası (TMK.m.175) taleplerinin reddedilmesi ve koca lehine maddi ve manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

2.Mahkemece, tarafların ortak çocuğu 2001 doğumlu Buket’in velayet hakkı, annenin yaşam tarzının çocuğu olumsuz etkileyeceği gerekçesiyle davacı babaya verilmiştir. Yaşı itibariyle velayet konusunda görüş ve düşüncesini açıklama olgunluğuna eriştiği anlaşılan müşterek çocuk anne ile birlikte yaşamak istediğini beyan etmiştir.

Annenin güven sarsıcı davranışlarının bulunması tek başına velayetin kendisine verilmesine engel teşkil etmez. Velayet düzenlemesinde asıl olan küçüğün üstün yararıdır. Bu nedenle müşterek çocuğun velayetinin anneye verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.