2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma" ve "karşı boşanma" davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-karşı davacı (koca) tarafından; her iki boşanma davası ile kadın lehine hükmedilen nafakalar yönünden, davacı-karşı davalı (kadın) tarafından da; lehine hükmedilen nafakaların miktarları, kusur belirlemesi ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı-karşı davacı (koca)'nın kendi ve kadının boşanma davasına ilişkin temyiz itirazları ile kadın lehine hükmedilen nafakalara ilişkin temyiz itirazları ve kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Mahkemece, evlilik biliğinin temelinden sarsılmasında taraflar "eşit kusurlu" kabul edilmişler ve buna bağlı olarak kadının maddi tazminat talebi reddedilmiştir. Oysa, davalı-karşı davacı (koca)'nın, eşinin eve dönmesi için 8.3.2012 tarihinde mahkemeye başvurarak ihtar talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır. İhtar isteği, bu tarihten önceki kadının kusurlarının affedildiğini veya en azından hoşgörüyle karşılandığını gösterir. Affedilen veya en azından hoşgörüyle karşılanan davranışlar ise, boşanma davasında kusura esas alınamaz. Bu bakımdan ihtar isteği karşısında artık kadına kusur atfedilmesi mümkün değildir. Bu tarihten sonra da kadından kaynaklanan kusurlu bir davranış kanıtlanmamıştır. Kocanın ise, eşini "istemediğini" söyleyerek onunla birlikte yaşamaktan kaçındığı toplanan delillerle gerçekleşmiştir. Bu durumda koca, tam kusurludur. Hal böyle iken kadının da kocayla aynı oranda kusurlu kabul edilmesi ve buna bağlı olarak kadının Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesine dayanan maddi tazminat isteğinin reddedilmesi doğru olmamıştır.