2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki "boşanma", "karşı boşanma" ve "ziynet eşyası alacağı" davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı kadın tarafından; manevi tazminat isteğinin reddi ile ziynet eşyası talebinin reddedilen kısmı yönünden, davalı-davacı koca tarafından ise; her iki boşanma davası ve fer'ileri ile ziynet eşyası alacağının kabulü yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece, Bakırköy Prof. Dr. M.O.. Ruh Sağlığı ve Sinir Hastalıkları Hastanesine yazılan 20.12.2011 ve 11.5.2012 tarihli müzekkerelerde kadının akıl hastalığının bulunup bulunmadığı ve bir akıl hastalığı varsa geçmesine imkan bulunup bulunmadığının sorulmuş olup, bu muzakkerelere verilen cevap nazara alınmak suretiyle karar verildiğinin anlaşılmasına göre, davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2.Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, davalı-davacı kocanın, eşinin tedavisi sırasında onunla ilgilenmediği anlaşılmaktadır. Davalı-davacı kocanın bu davranışı, kadının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir.

Türk Medeni Kanununun 174/2 maddesi, boşanmaya sebebiyet vermiş olan olaylar yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan tarafın, kusurlu olandan manevi tazminat isteyebileceğini öngörmüştür. Toplanan delillerden evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tazminat isteyen davacı-davalı kadının ağır ya da eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralları (TMK. md.4 TBK. md. 50, 51, 52, 58) dikkate alınarak davacı-davalı kadın yararına uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.