11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki dava sonucu mahkemece verilen 14.04.2015 gün ve 2014/942 E.-2015/334 K. sayılı hükmün (kapatılan) Yargıtay 19. Hukuk Dairesi'nce 08.06.2016 gün ve 2016/5944 E.-2016/10355 K. sayılı ilamla bozulması üzerine yukarıda tarih ve sayısı belirtilen direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, HGK'nın 2018/(19)11-1011 Esas 2021/1642 Karar sayı ve 09.12.2021 tarihli kararı ile direnme kararı yerinde görülerek davalı vekilinin hükmedilen miktara yönelik temyiz itirazları incelenmek üzere dosya Dairemize gönderilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup,incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tekstil ürünleri üretim ve ihracat işi yaptığını, ürettiği ürünler için gerekli olan etiketlerin temini konusunda davalı ile anlaştıklarını, davalıdan temin ettiği etiketleri kullandığı ürün numunesini Avrupa’da bulunan bir alıcı firmaya gönderdiğini, bu alıcı firmanın ürün analizi yaptırdığını ve davalıdan temin edilen etiketlerde sağlık açısından zararlı maddeler bulunduğunun tespit edildiğini, müvekkilinin ürünlerden etiketleri sökmek zorunda kaldığını, etiketlerin ürünlerden sökülmesi için yapılan masrafların yanında etiket sökülmesi ile defolu hale gelen ürünler olduğunu, bu zararın yanında davalıya ödenen etiket parasının da iadesinin istendiğini, düzenlenen reklamasyon faturasını davalının kabul etmediğini, zararın karşılanması amacıyla İzmir 11. İcra Müdürlüğü'nün 2013/11996 sayılı dosyası ile yapılan takibe borçlu davalının itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini ve davalının % 20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, etiketlerde Türk standartlarına aykırı bir madde bulunmadığını, taraflar arasında etiketlerin standardını ve özelliklerini belirleyen bir sözleşme olmadığını, zararlı etiketlerin müvekkili tarafından verilmediğini, davacı tarafın ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını, davalının etiketlerin Avrupa standartlarına uygunluğunu kontrol edip sonra ürünlerde kullanması gerektiğini, davacının zararının artmasında kendi kusurunun etkili olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına direnilerek yapılan yargılamaya göre, davalı tarafından davacı şirket için üretilen etiketlerin davacıya teslim edilip davacı tarafından bu etiketleri ürettiği tekstil ürünlerinde kullanıldığı, ürünlerin ihraç edildiği Avrupa firmasının etiketlerin insan ve çevre sağlığına zararlı olduğundan bahisle ürünleri iade etmek istediği, davacı firma tarafından ürünlerin kabul edilerek üzerindeki etiketlerin söküldüğü, etiketlerde AOX fazlalığı olmasının gizli ayıp mahiyetinde olduğu, davacının mail yoluyla Borçlar Kanunu 223. maddesine uygun olarak durumu hemen davalıya bildirdiği, bu sebeple davalının bilirkişi raporu ile belirlenen 7.070,65 TL zarardan sorumlu olduğu, zarar miktarının yargılama sonunda belirlenen alacak olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.12.2021 tarihli ve 2018/(19)11-1011 E., 2021/1642 K. sayılı ilamı ile direnme kararının uygun olduğu ancak davalı vekilinin hükmedilen miktara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine kesin olarak karar verilmiştir. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.