2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından kusur belirlemesi, reddedilen tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden; davalı koca tarafından ise kusur belirlemesi ve yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece; eşit kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir.

Yapılan tahkikat ve toplanan delillerden; davalı kocanın daha önce açmış olduğu boşanma davasının reddedilip kesinleştiği, davalı tanıklarının beyanlarında geçen olayların redle sonuçlanan bu davanın açılmasından önceki olaylar olduğu anlaşılmaktadır. Davalının açtığı ilk dava reddedilip kesinleştiğine göre, tanıkların bu davadan önceye ilişkin anlattığı olaylar, davacı kadın aleyhine kusur olarak kabul edilemez. Davacı, eşini baba evine bırakıp aramayan, " sen karım değilsin, sen yoluna ben yoluma" diye mesaj çeken davalı koca boşanmaya neden olan olaylarda tam kusurludur. Bu haliyle boşanmaya karar verilmesi sonucu itibarıyla doğru olup boşanma kararının kusur belirlemesine ilişkin gerekçesi değiştirilmek suretiyle onanmasına karar vermek gerekmiş, (HUMK. md. 438/son) davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Yukarıdaki bentte açıklanan sebeple boşanmada davalı tam kusurlu olduğuna göre boşanma yüzünden mevcut ve beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan davacı kadın yararına tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak uygun miktarda maddi (TMK. md. 174/1) ve manevi ( TMK. md. 174/2) tazminat takdiri gerekirken davacının bu isteklerinin reddi doğru olmamıştır.