2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; tazminatların miktarları ve müşterek çocuklar ile kurulan kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK md.174/1) ve manevi (TMK md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

2.Velayetleri davalı babaya bırakılan müşterek çocukların yaşları küçük olup, anne şefkatine ihtiyaçları olduğu dönemdedirler. Küçüklerle davacı anne arasında kurulan kişisel ilişki süresi çocukların yüksek menfaatleri dikkate alındığında yetersizdir. Mahkemece, kurulan kişisel ilişkinin yanında, her ay belirli hafta sonları yatılı olacak şekilde ve ayrıca her yılın yaz döneminde daha uzun süreli kişisel ilişki kurulması gerekirken, yazılı olduğu şekilde hüküm tesisi yanlış olmuştur.