2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlılık görülmemesine göre, davacının “evlilik birliğinin temelinden sarsılması (TMK md.166/1-2) sebebinin gerçekleştiği yönündeki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Davacı, dava dilekçesinde davalıya “sanrısal bozukluk” tanısı konulduğunu, bu ruhsal rahatsızlığı sebebiyle evlilik birliğinin çekilmez hale geldiğini de ileri sürdüğüne göre, boşanma talebi “akıl hastalığı” sebebine de dayanmaktadır. Türk Medeni Kanununun 165. maddesi gereğince boşanma kararı verilebilmesi için, eşlerden biri akıl hastası olmalı, bu yüzden ortak hayat diğer eş için çekilmez hale gelmesi ve hastalığın geçmesine olanak bulunmadığı resmi sağlık kurulu raporu ile tespit edilmiş olmalıdır. Davalının, Oltu Sulh Hukuk Mahkemesince dava sırasında kısıtlandığı ve babasının velayeti altına konulduğu anlaşılmaktadır. Vesayet makamının kararında “davalıya atipik psikoz” tanısı konulduğundan sözedilmiştir. Boşanma davasında, davalının durumu hakkında bir rapor alınmamıştır. Davalının ruhsal rahatsızlığı ve bu hastalığın geçmesine tıbben olanak bulunup bulunmadığı resmi sağlık kurulu raporu ile tespit edilmeden, çekilmezlik unsurunun sadece tanık beyanlarıyla tespiti yoluna gidilemez. Akıl hastalığının evlilik birliğini diğer eş bakımından çekilmez hale getirip getirmeyeceği hastalığın türü ve derecesiyle de yakından ilgilidir. Bu bakımdan “çekilmezlik” olgusu tıbbi tanıya da bağlıdır. Öyleyse, davalının tam teşekküllü resmi sağlık kuruluna sevk edilip, davalıda mevcut akıl hastalığının geçmesine olanak bulunup bulunmadığı resmi sağlık kurulu raporu ile belirlenmeli ve hastalığın evlilik birliğini çekilmez hale getirip getirmediği hususu buna göre değerlendirilmelidir. Açıklanan bu hususlar araştırılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.