2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından, manevi tazminat talebinin reddi, maddi tazminat ve yoksulluk nafakasının miktarı yönünden; davalı (koca) tarafından ise, tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1.Mahkemece, boşanmaya neden olan olaylarda, davalı kocanın ağır kusurlu olduğu kabul edilerek, tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davalı kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve birlik görevlerini yerine getirmediği, buna karşılık, davacı kadının da eşine şiddete yönelik davranışlarda bulunduğu ve hakaretler ettiği anlaşılmaktadır. Koca hakkında açılan ceza davasında, kadının şikayetinden vazgeçmesi eşini cezadan kurtarmaya matuf olup, başka olgularla desteklenmediği sürece af niteliğinde kabul edilemez. Gerçekleşen bu olaylara göre, evlilik birliği temelinden sarsılmıştır. Bu sonuca ulaşılmasında, taraflardan birinin kusurunun diğerinden daha baskın olduğu söylenemez. Tarafların eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Bu bakımdan; davalının ağır kusurlu bulunması doğru değil ise de; eşit kusur durumunda da boşanmaya karar verileceğinden (TMK. md. 1661/); boşanma kararı hüküm sonucu olarak doğrudur. Bu durumda; hükmün kusura ilişkin gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilerek ve düzeltilerek onnmasına karar vermek gerekmiş (HUMK.md.438/son) ve davacı kadının tüm, davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

2.Yukarıda 1. bentte açıklandığı gibi taraflar eşit kusurludur. Esit kusurlu eş yararına maddi tazminat (TMK.m.l 74/1) verilemez. O halde, davacının maddi tazminat talebinin reddine karar vermek gerekirken, hatalı kusur belirlemesinin sonucu olarak yazılı şekilde kabul kararı verilmesi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.