2. Ceza Dairesi

Sanığın müşteki L.. Ö..’e ve diğer müştekilere ayrı ayrı hakaret ettiği anlaşılmakla, gerçekleştirdiği hakaret eylemleri iki ayrı suç oluşturacağı ve sanığın iki kez mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde, 5237 sayılı TCK.nun 43. Maddesi uygulanarak yazılı şekilde tek bir mahkumiyet hükmü kurulması aleyhe temyiz olmadığından, sanık hakkında hükmedilen kısa süreli olmayan erteli hapis cezasının kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53. madde uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, infaz sırasında nazara alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamış, kurulan hükümde sanık hakkında 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezana hükmedilirken hesap hatası yapılmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki (3) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Ceza yasasında, hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece, öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli, daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK.nun 125/1 maddesinde hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım, aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip, daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken, yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırları arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

2.Sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenip sonucuna göre, hakkında koşullu bir düşme nedeni oluşturan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kurumunun (mahkumiyet, suç niteliği ve ceza miktarına ilişkin) objektif koşulların varlığı halinde, diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce ve re’sen değerlendirilerek, uygulanması yönünde kanaate ulaşıldığı takdirde, öncelikle uygulanması gerektiği, uygulanmaması yönünde kanaat edinilmesi halinde hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırım ve tedbirlere çevrilmesi hususlarının tartışılması gerektiği ve CMK.nun 231. maddesinin 11. Fıkrasındaki şartların gerçekleşmesi halinde de geri bırakılan hükmün açıklanması halinde, hapis cezasının seçenek yaptırım ve tedbirlere çevrilmesi veya ertelenmesinin mümkün olduğu ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/ 11-250 2009/13 sayılı kararında da kabul edildiği gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın mahkemece yapılacak basit bir araştırma sonucu belirlenen maddi zarar olduğu, hakaret suçunun işlenmesi ile maddi zarar oluşmayacağı da gözetilerek; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, sanığın cezasının ertelenmiş olması gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3.Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK.nun 125/4. Maddesinin aynı Yasanın 43. Maddesinden önce uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.