2. Ceza Dairesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.04.2008 gün ve 2008/22-80 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı CMK.nun 223/3-a maddesi uyarınca kusurunun bulunmaması nedeniyle ceza verilmesine yer olmadığına ve 5237 sayılı TCK.nun 32 ve 57. maddeleri gereğince güvenlik tedbirine hükmedilebilmesi için öncelikle atılı suçun akıl hastası sanık tarafından işlenip işlenmediğinin kesin biçimde saptanması gerekmektedir. Bu nedenle mahkemece, yargılama aşamasında suçun sübutunu ve niteliğini belirlemeye yönelik araştırmanın eksiksiz olarak yapılması ve tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunludur. Somut olayda, suçun sanık tarafından işlendiğine ilişkin kanıtların neler olduğunun açıklanıp, mahkeme kararlarının Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK.nun 34, 230, 289/1-g maddelerine uygun biçimde yazılması ve gerekçelendirilmesi gerektiği düşünülmeden, olayın tek tanığı olan soruşturma aşamasında ifadesi alınan L..U.. tanık olarak dinlenmeden ve sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu işlediğinin sabit olduğu kanaatine varıldığı da belirtilmeden yazılı şekilde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ve güvenlik tedbirine hükmedilmesi, II-Kabule göre de, 5237 sayılı TCK.nun 32/1 ve 57/1 maddeleri uyarınca hakkında güvenlik tedbirine hükmolunan sanığın, 5271 sayılı CMK.nun 325. maddesi gereğince yargılama giderinden sorumlu tutulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 10/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.