4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 2330 sayılı Kanun'dan kaynaklanan rücuen tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; davanın reddine dair verilen 09/09/2014 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 24/03/2014 gün 2014/3429 E. 2014/4914 K. sayılı ilamında; “…Dosya kapsamından, davalının dava dışı bir kişiyi yaraladığı, olayın emniyet güçlerine bildirilmesi üzerine polis memurlarının müdahale için olay yerine geldiği, davalının oradan kaçarak bir otele sığındığı, polis memurunun ise otele girerek davalıyı yakalamak için peşinden gittiği sırada, merdiven boşluğunu farkedemeyip düşmesi sonucu yaralandığı ve bu nedenle yaralanan polis memuruna 2330 sayılı Yasa uyarınca ödemede bulunulduğu anlaşılmaktadır. Yine, polis memurunun yaralanmasıyla ilgili olarak davalı hakkında ceza davası açılmadığı görülmüştür. Eldeki rücu davasına konu olayda, dava dışı polis memurunun farkedemediği merdiven boşluğundan düşerek yaralanması ile davalının eylemi arasında illiyet bağı bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde, davalının, yaralanan polis memuruna ödenen tazminattan sorumlu tutulmasına yasal olanak bulunmadığı benimsenerek hakkındaki istemin reddedilmesi gerektiğinin gözetilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediği” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, söz konusu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma gereğince karar verilmiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 18/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.