6. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

A. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/623 Esas, 2015/856 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1.Tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluklarına,

2.Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.740,00 TL adli para ezası ile cezalandırılmasına, Karar verilmiştir.

B. Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.11.2015 tarihli ve 2015/623 Esas, 2015/856 Karar sayılı ek kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE

1.14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2 nci madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkûmiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında hakaret suçundan dolayı tayin edilen adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 27.11.2015 tarihli ek kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin Çivril Asliye Ceza Mahkemesince verilen 20.10.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin geçmiş bulunduğu belirlenmiştir.

Sanık Hakkında Hakaret Suçundan Kurulan Hükme İlişkin Yapılan Temyiz İncelemesinde;

Gerekçe bölümünün (1) numaralı paragrafında açıklanan nedenle Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.11.2015 tarihli ve 2015/623 Esas, 2015/856 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

II- Sanık Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesinde;

Gerekçe bölümü (2) numaralı paragrafında açıklanan nedenle Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.10.2015 tarihli ve 2015/623 Esas, 2015/856 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

26.10.2023 tarihinde karar verildi.