2. Ceza Dairesi

... ...

Bozma üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.02.2019 tarihli ve 2019/12268 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında , 17.08.2016 tarihli hacizle kendisine teslim edilen bir kısım eşyanın, muhafaza altına alınmak için 26.04 2017 tarihinde gidildiğinde yerinde olmadığı ve yedieminliğin suistimal edildiği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1, ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.04.2019 tarihli ve 2019/1288 Esas, 2020/803 Karar sayılı kararı ile sanığın, muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan hakkında açılan kamu davasından, 5271 sayılı Kanun'un 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 01.07.2020 tarihli ve 2019/1288 Esas, 2020/803 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303/1-a maddeleri gereği sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan beraatine dair hüküm kaldırılarak, 5237 sayılı Kanun'un 289/1-1, 52 ve 50. maddeleri gereğince hapisten çevrili 2.700.00 TL ve doğrudan verilen 150,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.Yukarıda anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 11.10.2022 tarihli ve 2021/17469 Esas, 2022/16617 Karar sayılı kararıyla; ''Basit yargılama usulünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekliliği, sanığın malın sahibi olup olmadığının kararda tartışılmaması'' nedenleriyle bozma kararı verilmiştir.

5.Bozma üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.01.2023 tarihli ve 2022/1615 Esas, 2023/121 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 289/1-1, 52 ve 50. maddeleri gereğince hapisten çevrili 2.700,00 TL ve doğrudan verilen 150,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz istemi, eşyaların haczedilerek götürüldüğüne, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Bir kısım eşyanın 17.08.2016 tarihinde haczedilerek sanığa teslim edildiği ancak tekrar hacze 26.04.2017 tarihinde gidildiği, iki haciz arasında 6 aylık satış isteme süresinin geçtiği ve suçun unsurlarının oluşmadığı kabul edilerek sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen beraat kararı kaldırılarak, sanığın hacizde istihkak iddiasında bulunduğu, İcra Hukuk Mahkemesince icra takibinin devamına karar verildiği, kararın 10.03.2017 tarihinde kesinleştiği ve devamında 6 aylık yasal süresi içerisinde hacze gidildiği, ayrıca eylemin sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğunun kabulü ile mahkûmiyet kararı verilmiştir.

C. Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı bentte belirtilen Yargıtay bozma ilâmına uyulduğu ve gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığın, suça konu eşyaların başka icra dosyasından muhafaza altına alındığına ilişkin savunmasının araştırıldığı, muhafaza edilen eşyaların haczedilerek sanığa teslim edilen dosya konusu mallardan farklı olduğunun tespit edildiği, ayrıca usûlüne uygun olarak sanığa teslim edilen eşyaların, süresi içinde yapılan haciz neticesi ele geçirilemediği, akıbetinin de bilinmediği ve haczedilen malların sanığa ait olmadığı anlaşılmakla; kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 23.01.2023 tarihli ve 2022/1615 Esas 2023/121 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi. ...