9. Ceza Dairesi

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 08.04.2021 tarihli ve 2021/371 Esas, 2021/719 Karar sayılı kararının, katılan Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü: Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9. M.D - 355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere;

Katılan Bakanlık vekilinin yokluğunda verilen ve 17.04.2021 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen kararı, kanunî süre içerisinde sunduğu temyiz dilekçesiyle temyiz etmiş ise de 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde ''Çocuğa karşı işlenen cinsel istismar suçları toplumumuzun kanayan yarası olup; suçun koruduğu hukuki değer ve cezanın caydırıcılık etkisi göz önüne alındığında çeşitli isimlendirmeler altında yapılan indirimlerin suça teşvik mahiyetinde algılandığı aşikardır. Hem ülkemizde hem de dünyanın hemen her yerinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar ceza kanunlarında yer alan suç tipleri içinde sıkça işlenenler arasında yer alır. Öte yandan bu suçların ispatı da işlenmesi kadar büyük bir sorundur. Zira cinsel dokunulmazlığa karşı suçların işlenişine tanık olmak pek rastlanabilecek bir şey değildir. Mağdurun direnci zor kullanmak yerine ilaç, tehdit gibi başka yöntemlerle kırılıyorsa bu suçlarda maddi bir delil de bulunamamaktadır. Aynı şekilde cinsel nitelik taşımakla birlikte temas içermeyen fiillerin de ispatı oldukça güçtür. Ceza muhakemesi esas itibariyle bir ispat faaliyetidir. Ceza muhakemesi kanununda yer alan kurallar prensip olarak bütün suç tipleri için aynı şekilde uygulanır ancak bazı suçların ispatı diğerlerine nazaran daha zordur. CEZA YARGILAMASININ ASIL AMACI; MADDİ GERÇEĞİN BULUNMASIDIR, ŞEKLİ HAKİKATLE YETİNİP SANIK HAKKINDA KARAR TESİS EDİLMESİ, HAK VE ADALET DUYGULARINI İNCİTECEK, ADALETE OLAN GÜVENİ SARSACAKTIR.'' şeklindeki ifadelerin dosyaya özgüleştirilen bir gerekçe olmadığı, bu yönüyle tesis edilen hükme münhasır herhangi bir temyiz sebebi gösterilmediği anlaşılmakla, katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kocaeli 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.12.2023 tarihinde karar verildi.