10. Ceza Dairesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: I. HUKUKİ SÜREÇ A Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2018 tarihli ve 2017/104 Esas, 2018/213 Karar sayılı kararı ile sanığın kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkraları ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir. B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 22.05.2019 tarihli ve 2018/3549 Esas, 2019/1305 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ Sanığın temyiz sebepleri özetle; 1. Yeterli inceleme yapılmadığına, eksik inceleme yapıldığına, 2. Yeterli, kesin ve sabit delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, 3. Cezanın fazla olduğuna, 4. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, İlişkindir. III. OLAY VE OLGULAR A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü Jandarmaya gelen ihbarda beraat eden temyiz dışı sanık ...'ın pamuk tarlasına hint keneviri bitkisi ektiğinin ihbarı gelmesi üzerine tarlaya gidildiği ve sanık ...'e ait tarlada 4192 kök hint kenevirinin ekili olduğunun tespit edildiği olayda; tanıklar ve sanıklar tarafından Suriye uyruklu şahıs tarafından ekiminin yapıldığı belirtilmiş ise de böyle bir şahsa ulaşılamadığı ve Suriyeli şahsın açık adres ve kimlik bilgilerinin tespitinin mümkün olmadığı, bölgede çok miktarda Suriye uyruklu vatandaşın olması nedeni ile sanıkların suçtan kurtulmak için aynı şekilde savunma yaptıkları, sanığın savunmasında Suriyeli işçi Yasin'i olay tarihinden 2-3 gün önce kovduğunu beyan etmesine rağmen, tarlasını hiç kontrol etmediğinin kabulünün hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiş, suçun işleniş biçimi, meydana gelen tehlike dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm tesis edilmiştir. B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkındaki hükümde ele geçirilen uyuşturucu madde ve şahit numune hakkında müsadere kararı verilmemesi nedeniyle hukuka aykırılık düzeltilerek İlk Derece Mahkemesi hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. IV. GEREKÇE Sanık hakkında hak yoksunluklarına karar verilirken, 15.04.2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, temel cezanın alt sınır aşılarak belirlenmesine, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ve tartışıldığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir. V. KARAR Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin, 22.05.2019 tarihli ve 2018/3549 Esas, 2019/1305 Karar sayılı kararında sanıkça öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2024 tarihinde karar verildi.