4. Ceza Dairesi

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yerel Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 129 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir.

Katılanlar vekilinin temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir.

Olay tarihinde ambulansa refakatçi olarak binmek isteyen sanığa ambulansta görev yapan katılanlar tarafından izin verilmemesi üzerine sanığın katılanlara yönelik "Hepiniz şerefsiniz." diyerek hakaret ettiği, ancak eylemini insani amaçlarla ambulansa binmek istemesine rağmen kendisine kolaylık gösterilmeden tartışma ortamı yaratılarak engellenmesi sebebiyle işlediği Yerel Mahkemece kabul edilerek ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Ambulansın düzenini ve güvenliği sağlamakla yükümlü olan katılanların, iletişim kurabildiklerini belirttikleri hastanın yanına kızı olan sanığı refakatçi olarak kabul etmemelerinin haksız fiil olarak kabul edilemeyeceği gözetilmeden sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi ,

2.Kabule göre de, Ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilirken dayanak kanun maddenin 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrasının (c) bendi yerine (d) bendi olarak gösterilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemesinin kararına yönelik katılanlar vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.