Danıştay 4. Daire Başkanlığı

Danıştay 4. Daire Başkanlığı         2022/1624 E.  ,  2023/2465 K. "İçtihat Metni" T.C. D A N I Ş T A Y

(… Vergi Dairesi Müdürlüğü)

İSTEMİN KONUSU : … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir. YARGILAMA SÜRECİ :

Dava konusu istem:

Davacı tarafından, ihracat hasılatının binde beşi oranında hesaplanan götürü giderin kurum kazancından indirilebileceği ihtirazi kaydıyla verilen beyannameye istinaden 2019 yılı için gerçekleşen tahakkukun ihtirazi kayda ilişkin kısmının iptali ve 2019 yılında indirilemeyen götürü gidere isabet eden 11.280.973,66-TL tutarın kurum kazancından indirilememesi sonucu eksilen sonraki döneme devreden Ar-Ge indiriminin iadesi istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesince verilen … tarih ve E:…, K:… sayılı kararda; 194 seri no'lu Gelir Vergisi Genel Tebliği'nde; götürü gider uygulamasının mükelleflerin yurt dışındaki işleriyle ilgili olarak yapmış oldukları giderlerden belgesi temin edilemeyenlerin, anılan faaliyetlerden sağlanan hasılatın belli bir oranını aşamamak şartıyla ticari kazançtan indirilmesini öngören bir müessese olarak düzenlendiği, anılan tebliğde götürü gider hesaplanabilmesi için, harcamanın yapılmış ve işletmenin mal varlığında bir azalma meydana gelmiş olması gerektiği ancak; 193 sayılı Kanun'un 40. maddesinin 1. bendinin parantez içi hükmünde ise bu yönde bir kısıtlama bulunmadığı, Kanun'da olmayan bir kuralın, Kanun'un açıkça yetki vermediği bir konuda daha alt düzenleyici bir işlem ile getirilmesine hukuken olanak bulunmadığından, davacı şirket adına yapılan tahakkukta hukuka uyarlık bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne, tahakkukun iptaline ve 11.280.973,66-TL sonraki döneme devreden Ar-Ge indiriminin iadesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bölge İdare Mahkemesince; Mahkeme kararının, davacı şirketin ihracat faaliyeti kapsamında döviz olarak elde ettiği hasılatın binde beşi oranında hesaplanan götürü giderin, 193 sayılı Kanun'un 40. maddesinin 1. bendi uyarınca kurum kazancından indirilebileceği gerekçesiyle tahakkukun kaldırılması yolundaki hüküm fıkrasının Dairelerince de uygun olduğu, 11,280,973,66-TL'nin davacı şirkete iade edilmesi gerektiğine ilişkin hüküm fıkrasına gelince; 2019 yılına ait kurumlar vergisi beyannamesinde Ar-Ge indirim hakkının, dönem karından fazla olması nedeniyle kurumlar vergisi doğmadığından, ihracatta götürü gider indiriminden yararlandırılması gerekirken yararlandırılmayarak, uyuşmalık konusu dönemde götürü gider tutarında Ar-Ge harcamasını fazladan indirim konusu yapmak zorunda kalan ve sonraki döneme devreden Ar-Ge indirimi azalan davacı şirketin, bu davada elde edebileceği hukuki yarar, tahakkukun kaldırılması ve bu suretle oluşacak hukuki durum çerçevesinde sonraki yıla devreden Ar-Ge indirimi tutarının götürü gider tutarı kadar artması olduğundan, 11.280.973,66-TL'nin sonraki yıla devreden Ar-Ge indirimi tutarının iadesi yolundaki talebinin kabulünde hukuki isabet bulunmadığı sonucuna varılmıştır. Belirtilen gerekçelerle, Mahkeme kararının, tahakkukun iptali yolundaki hüküm fıkrasına yöneltilen istinaf başvurusunun reddine, 11.280.973,66-TL sonraki döneme devreden Ar-Ge indirimi tutarının iadesi yolundaki hüküm fıkrasına yönelik istinaf başvurusunun kabulüne, kararın bu kısmı kaldırılarak, anılan kısım yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI : Davalı idare tarafından, götürü gider uygulamasının; ihracat, yurt dışında inşaat, onarma, montaj ve taşımacılık faaliyetlerinde bulunan mükelleflerce fiilen harcama yapılmış ve yapılan harcamanın tek düzen hesap planında ilgili hesaplara intikal ettirilmiş bulunması koşuluyla geçerli olduğu, harcama yapılmadan ve muhasebe kayıtlarında izlenmeyen durumlarda hesaplanan götürü gider tutarının kurum kazancının tespitinde indirim konusu yapılmasının mümkün olmadığı ileri sürülmektedir. KARŞI TARAFIN SAVUNMASI : Cevap verilmemiştir. TETKİK HÂKİMİ : … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

Karar veren Danıştay Dördüncü Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir. KARAR SONUCU : Açıklanan nedenlerle;

1.Temyiz isteminin reddine,

2.Temyize konu … Bölge İdare Mahkemesi ... Vergi Dava Dairesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının ONANMASINA,

3.Temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına,

4.2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 50. maddesi uyarınca, kararın taraflara tebliğini ve bir örneğinin de Vergi Dava Dairesine gönderilmesini teminen dosyanın Vergi Mahkemesine gönderilmesine, 04/05/2023 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.