10. Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. Turgutlu Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.04.2021 tarihli ve 2017/66 Esas, 2021/137 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 15 yıl hapis ve 140,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3.

Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan ve re'sen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir. II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; 1. Eylemin sabit olmadığına, "Şüpheden sanık yararlanır." ilkesinin ihlal edildiğine, 2. Aramanın hukuka aykırı olduğuna, ele geçen delillerin hükme esas alınamayacağına, 3. Eylemin "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu oluşturduğuna, 4. Lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkindir. III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun sübutuna ve vasfına, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin sanık hakkında uygulanmamasına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, aşağıda belirtilen dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve "ikinci kez" tekerrüre esas alınan Turgutlu 2. Asliye Ceza Mahkemesince 31.03.2011 tarihli ve 2010/374 Esas, 2011/238 Karar sayılı kararı ile "dolandırıcılık" suçundan verilen erteli 2 ay 15 gün hapis (2 yıl denetim süresi) ve 240,00 TL adli para cezasına ilişkin 23.05.2011 kesinleşme tarihli ilamı içerisinde, Turgutlu Sulh Ceza Mahkemesince 08.04.2009 tarihli ve 2007/1050 Esas, 2009/348 Karar sayılı kararı ile "trafik güvenliğini tehlikeye sokma" suçundan verilen hapisten çevrili 500,00 TL adli para cezasına ilişkin, karar tarihi itibari ile "kesin" nitelikteki ilamın, koşulları oluşmadığı halde "birinci kez" tekerrüre esas alındığı (Anayasa Mahkemesince 23.07.2009 tarih, 2006/65 Esas ve 2009/114 Karar sayısı ile verilen 1412 sayılı Kanunun 305 inci maddesinin birinci fıkrasının iptaline ilişkin kararın yürürlüğe girdiği 07.10.2010 tarihine kadar verilen doğrudan veya hapis cezasından çevrilmiş olması fark etmeden 2000 TL ve altındaki adli para cezaları kesin nitelikte olduğundan), dolayısıyla sanık hakkında temyize konu dosyada tekerrüre esas alınan ilam nedeniyle "ikinci kez" tekerrür koşullarının oluşmadığı, "ikinci kez" tekerrüre esas alınabilecek başkaca ilamın da bulunmadığı dikkate alınarak, sanığın adli sicil kaydında yer alan ve en ağır cezayı içeren Kemalpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesince 20.01.2011 tarihli ve 2010/395 Esas, 2011/89 Karar sayılı kararı ile "dolandırıcılık" suçundan verilen ve 23.12.2013 tarihinde kesinleşen 3 yıl hapis ve 30.000 TL adli para cezasına ilişkin ilamın, (6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesiyle 5271 sayılı Kanunun 253 üncü maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, 24.02.2017 tarihli ek karar ile uzlaştırma teklifi kabul edilmediğinden aynen infazına karar verilen) "birinci kez" tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi Hukuka aykırılık olarak değerlendirilmiş; bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 303 üncü maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükmünün, "2-" ibaresi ile "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan mahkûmiyet hükmü kurulan bölümünde tekerrür hükmünün uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılması, yerine "Sanığın, Kemalpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesince 20.01.2011 tarih, 2010/395 Esas ve 2011/89 Karar sayısı ile "dolandırıcılık" suçundan verilen ve 23.12.2013 tarihinde kesinleşen 3 yıl hapis ve 30.000 TL adli para cezasına ilişkin ilamı (6763 sayılı Kanunun 34 üncü maddesiyle 5271 sayılı Kanunun 253 üncü maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, 24.02.2017 tarihli ek karar ile uzlaştırma teklifi kabul edilmediğinden aynen infazına karar verilen) nedeniyle "birinci kez" mükerrir olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında 5237 sayılı Kanunun 58 inci maddesi uyarınca "birinci kez" tekerrür hükümlerinin uygulanmasına, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin yazılması, Suretiyle, İlk Derece Mahkemesi hükmündeki hukuka aykırılığın DÜZELTİLEREK, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Turgutlu Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2024 tarihinde karar verildi.