11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.02.2008 tarih ve 2007/1490-2008/286 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Almanya’da çalıştığı süre ile ilgili Alman Emeklilik Kurumu LVA’dan almaya hak kazandığı tutarın müvekkiline ödenmediğini ve bilgi verilmediğini, bu paranın emeklilik kurumu tarafından davalı Merkez Bankasına gönderildiğini, bu bankaca da Türk Ticaret Bankası Dış İşleri Müdürlüğüne çek düzenlenerek devredildiğini, müvekkilinin ödeme yapılmasını istediğinde zamanaşımından bahisle ödeme yapılmadığını ve bilgi verilmediğini ileri sürerek, LVA’nın bu alacağı davalı Merkez Bankası’na devrettiği tarihten itibaren yabancı paralar için işleyecek en yüksek mevduat faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı T.C. Merkez Bankası vekili, davanın zamanaşımı yönünden reddini, LVA tarafından prim iadelerine ilişkin havalenin yapıldığına dair bildirimin 1983 yılında davacı tarafın bilinen son adresine tebliğ edildiğini, davacının 21 yıl süre içinde araştırma yapmamasının kuşku uyandırdığını, ticari defter ve kayıtların 10 yıl saklama zorunluluğu bulunduğundan ispat olanağının ortadan kalktığını, 28/02/1983 yılında müvekkil banka İstanbul Şubesine gelen davacıya ait 2.137,10 DEM sigorta primi iadesinin 26/12/1985 tarihinde Türk Ticaret Bankası Dış İşleri Müdürlüğüne çek düzenlenerek devredildiğini savunarak, davanın müvekkil banka yönünden reddini istemiştir.

Davalı ...A. Ş. vekili, dava dilekçesi ekindeki belgelerden 1985 yılında gerçekleştiği iddia edilen havale tarihinden itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, ticari defter ve kayıtların 10 yıl saklama zorunluluğu bulunduğu, 1985 yılına ait kayıtların araştırılmasının mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, TTK’nin 68/1 maddesi gereğince davalıların ticari defter ve dayanaklarını 10 yıl saklamak zorunluluğu bulunduğu, bu süre geçtikten sonra açılan davada davalı tarafın delil ibrazının bu suretle kalktığı gerekçesiyle, davacının iddiasının dinlenme olanağı kalmadığından davanın reddine karar verilmiştir. Kararı davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.