11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/07/2014 tarih ve 2014/188-2014/427 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, A.K. Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 13.12.2011 tarih 22 O 115/10 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, MÖHUK'un 54. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile Essen Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.11.2009 tarih ve 19 O 142/09 numaralı kararın tenfizine karar vermiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1.Dava tenfiz istemine ilişkin olup, dava dilekçesinde Almanya Köln Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 13.12.2011 tarih ve 22 O 115/10 numaralı kararın kesinleştiğinden bahisle tenfizine karar verilmesi talep ve dava edildiği halde mahkemece, dava konusu dışında Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesi kararının tenfizine hükmedildiği anlaşılmaktadır. Oysa, kural olarak hakim, iki tarafın iddia ve savunmaları ile bağlı olup talepten fazlasına veya başkasına hükmedemez. Bu durumda, mahkemece, davacı tarafça dava dilekçesine konu yabancı mahkeme kararının tenfizine karar vermek gerekirken, mülga 1086 sayılı HUMK'nın 74. ve 6100 sayılı HMK'nın 26. maddesine aykırı biçimde talepten başkasına hükmedilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2.Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazların şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.