11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Tokat 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.05.2008 tarih ve 2003/77-2008/173 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar ... vasisi ... ve davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların sürücü, malik ve işleteni oluğu araçta müvekkillerinin murisinin yolcu olarak bulunduğu sırada meydana gelen kaza sonucu murisin vefat ettiğini, bu nedenle müvekkillerinin murisin desteğinden yoksun kaldıklarını ve manevi olarak zarara uğradıklarını ileri sürerek, ıslah ile artırılmış olarak toplam 83.250 YTL maddi, 200.000 YTL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili, davanın reddini istemiştir. Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir. Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne, toplam 61.009,94 YTL maddi ve 22.000 YTL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Kararı, davalılardan ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

1.Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, mümeyyiz davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2.Dava, yolcu taşıma sözleşmesine dayalı ölenin desteğinden yoksun kalındığı iddiasına dayalı tazminat istemine ilişkindir. Somut olayda, mahkemece, ölenin kazadan önce oto alım satım işi ile uğraştığı kabul edilerek destek tazminatı belirlenmiş ise de, ölenin kazadan önce oto alım satımı işini yaptığına ilişkin dosya içinde sadece beyana göre düzenlenmiş 2.1.2006 tarihli polis araştırma tutanağı mevcuttur.

Oysa TMK’nın 6. maddesine göre taraflardan her biri iddiasını ispatla yükümlü olup, davacılar, murisin kazadan önce ne kadar geliri bulunduğunu ve buna dayalı olarak gerçek zarar miktarını ispatla yükümlüdürler. Borçlar Kanununun 41. ve 42. maddelerine göre haksız bir şekilde diğer bir kimseye zarar veren kimse, zarara uğrayan kişinin gerçek zararını karşılamakla yükümlüdür. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ölenin gelirinin tam olarak belli olmadığı belirtilmiş olmasına rağmen oto alım satım işine ait vergi dairesinin bildirdiği ortalama gelire göre hesaplama yapılmış olup, bu hesaplama gerçek zararı belirleme için yeterli değildir.

Zira, böyle bir davada gerçek zararın belirlenmesi için ölenin gelirinin daha net kriterlerle ortaya konulması gerekmektedir. Bunun için mahkemece, öncelikle davacılara bu konuda ispat imkanı tanınması ve ölenin oto alım satım işini daimi olarak yapıp yapmadığının, belli bir işyerinin bulunup bulunmadığının, gerektiğinde belediye ve vergi dairesi gibi kurumlardan sorularak gerçekten ölenin bu işle uğraşıp uğraşmadığının belirlenmesi ve bundan sonra bu işten elde edilen gelirin tesbiti ile oluşacak sonuca göre bir hüküm verilmesi gerekirken, ölenin oto alım satım işi ile uğraştığına ilişkin somut bir delil mevcut olmadığı halde buna göre hesaplama yapılmak suretiyle, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.