9. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.02.2020 tarihli ve 2020/19 Esas, 2020/114 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza

Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi ve 62 nci maddesi uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Kararın istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 15.10.2020 tarihli ve 2020/1242 Esas, 2020/1266 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden kesin olmak üzere esastan reddine ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu yönünden kabulü ve hüküm fıkrasına sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine ilişkin fıkralar eklenmek suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3.Kararın sanık müdafiince temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 02.03.2022 tarihli ve 2021/19411 Esas, 2022/1812 sayılı kararı ile "İlk derece mahkemesince çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümle ilgili istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince olayda istismar eyleminin nitelikli halinin oluşmadığı gerekçesiyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/2. maddesinin uygulanma olanağının bulunup bulunmadığına dair yapılacak değerlendirmenin suçun işleniş şekline ilişkin olması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 303/1-a. maddesi kapsamına girmediği ve bu husustaki değerlendirmenin aynı Kanunun 280/1-g. maddesi uyarınca duruşmalı yapılarak söz konusu maddenin tatbikinin gerekip gerekmediği hususunda karar verilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde sanığın eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğundan bahisle hükümdeki mahkumiyete dair bölümün çıkarılarak yerine çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması suretiyle vaki istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddedilmesi, " nedeniyle bozma kararı vermiştir.

4.Bozma ilamı üzerine ilama uyularak duruşma açılmış ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 09.05.2022 tarihli ve 2022/834 Esas, 2022/990 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi ve 62 nci maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi Mağdur beyanlarının aşamalarda çelişkili olduğuna, müşteki ile müvekkili arasında önceye dayalı husumet olduğuna, şüpheden uzak delil bulunmadığına ve sair hususlara ilişkindir. III. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 09.05.2022 tarihli ve 2022/834 Esas, 2022/990 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.01.2024 tarihinde karar verildi. ...