11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Muratlı Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/01/2012 tarih ve 2011/12-2012/59 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin işleteni olduğu, davalılardan...in sürücü olduğu araçta yolcu iken, meydana gelen kazada ağır şekilde yaralandıklarını, bu olay nedeni ile acı ve ızdırap çektiklerini ileri sürerek davacı ... için 3.000 TL; ... için 3.000 TL ve sözü geçen kişilerin müşterek çocuğu olan davacı ... için 2.500 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesi talebinde bulunulmuştur. Davalı ... davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı temsilcisi davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, tüm dosya kapsamına göre, davacıların yaralandıkları kazanın davalı sürücünün kusuruyla meydana geldiği, davacı ...'nın hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı, davacı ...'in 2 kaburgasının kırıldığı, diğer davacının hafif şekilde yaralandığı gerekçesiyle manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulü ile davacı ... için 2600 TL, davacı ... için 1.250 TL, davacı ... için de 500 TL'nin faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir. Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1.5219 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK'nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanun'un 19. maddesiyle HUMK'a eklenen Ek-madde 4'te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında, 2012 yılı için 1.690,00 TL'dir.

Davacılar vekili, davacı ... için 3.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiş, mahkemece bu davacı yönünden 2.600 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Reddedilen miktar bakımından, verilen karar temyiz talebinde bulunan davacı yönünden, karar tarihindeki temyiz sınırının altında kalmaktadır.

Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden, davacılar vekilinin davacı ... yönünden temyiz istemlerinin mahkeme hükmünün anılan davacı yönünden kesin olması nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davacılar vekilinin diğer davacılar yönünden temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.