11. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04/04/2007 tarih ve 2006/150-2007/100 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka ile kartlı ödemeler sözleşmesi imzaladığını, dava dışı müşterinin satış bedeli 6.350,00 TL’yi kredi kartı ile kimlik ve imza alınarak ödediğini, davalı bankaya ait pos cihazının satışa onay verdiğini, buna rağmen davalının satış bedelini müvekkili hesabına geçirmediğini oysa kartın sahte olduğunu müvekkilinin bilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek, anılan satış bedelinin temerrüt faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, satış işleminde kullanılan kredi kartının sahte olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, kredi kartının sahte olduğuna ilişkin delil bulunmadığı ve satışa davalı bankanın onay vermesiyle satış işlemi gerçekleştiğinden davacı kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 6.223,00 TL’nin davalıdan faiziyle tahsiline karar verilmiştir. Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve "chargeback” belgesinin gelmesi için beklenmesi gereken 180 günlük sürenin karar tarihi itibariyle dolmuş olması ve davalı bankanın kasasına giren paranın birbaşka banka tarafından talep ve tahsil edildiğinin ispat edilememiş olmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.