8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki sebepsiz zenginleşmeye nedeniyle tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sırasında davanın Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2021/235 Esas sayılı dava dosyasıyla birleştirilmesine karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince 24.09.2021 tarihli ek karar ile talebin reddine karar verilmiştir Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: K A R A R Mahkemece 24.09.2021 tarihli ek karar ile; birleşme kararının, asıl karar ile birlikte değerlendirilebileceği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Temyiz istemi, mahkemenin 24.09.2021 tarihli ek kararına ilişkindir. 6100 sayılı HMK'nin 373/4 ünca maddesi; "Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir." hükmünü, Geçici 3/2 nci maddesi ise; "Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemez." hükmünü içermektedir. 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427/1 nci Maddesinde ise; Mahkemelerden verilen nihai kararlara karşı temyiz yoluna başvurulabileceği düzenlenmiştir. Birleştirme kararının ise nihai karar sayılmadığı muhakkaktır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesinin kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen ek karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.