7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde 22.01.2004-16.07.2011 tarihleri arasında işçi olarak çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, bu nedenle kıdem ve İhbar tazminatı ile fazla mesai ve hafta tatili, yıllık izin ve asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesini istemiştir. Davacıya yıllık izin kullanıp kullanmadığı ve asgari geçim indirimi ödenip ödenmediği sorulmuş davacı her yıl 12 gün izin kullandığı ve asgari geçim indirimi alacakların aldığına yemin etmiş, vekili aynı celsede asgari geçim indirimi talebinden vazgeçtiğini beyan etmiştir.

Davalı, işçiye zam yapmak zorunda olmadığını tüm alacaklarını ödediğini haklı fesih nedeni bulunmadığını davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir. Mahkemece, davacının iş akdini ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle feshettiği gerekçesiyle kıdem tazminatı ile asgari geçim indirimi, her yıl 2 gün üzerinden yıllık izin alacağı taleplerinin kabulüne diğer alacak taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı vekilinin bizzat mahkeme huzurunda verdiği beyanında asgari geçim indirimi alacağı yönünden davasından feragat ettiğini bildirmesi nedeniyle bu talebin feragatten reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Ayrıca, dosyada bulunan ve tarafların mutabık kaldığı konuları gösteren 16.7.2011 tarihli belgenin, bilirkişi tarafından, her sayfasının davacı işçinin imzasını taşımadığı gerekçesiyle raporda değerlendirmeye alınmadığı anlaşılmaktadır. Ancak tarafların aralarındaki mahsuplaşmayı gösterir belge içeriğinin davacı yemini ile de örtüştüğü ve 450,00 TL yıllık izin ücreti ile birlikte toplam 1.500,00 TL’nin 16.07.2011 tarihinde elden, 300,00 TL.sinin, fesih tarihinden sonra, 23.07.2011 tarihinde 150,00 TL., 30.07.2011 tarihinde 200,00 TL., 06.08.2011 tarihinde 850,00 TL.sı olmak üzere 1.500,00 TL olarak ödendiği karar gerekçesinde de belirtilmiştir.

Buna rağmen, her yıl 12 gün izin kullandığı kabul edilerek bakiye yıllık izin ücretinin 450,00 TL mahsup edilmeden 867,85 TL olarak hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir. O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.