8. Ceza Dairesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Ceylanpınar Cumhuriyet Başsavcılığının 16.03.2016 tarihli iddianamesiyle, sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 14.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan beraat kararı verilmiştir.

3.Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesi'nin, 14.04.2016 tarihli kararının, müşteki kurum vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 31.10.2022 tarihli kararı ile; "...Duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen şikayetçi Tigem'in gerekçeli kararın tebliği üzerine hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, şikayetçi Kurumun 5271 sayılı CMK.nın 260/1. madde ve fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

a)Şikayetçi Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle CMK.nın 233/1. ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

b)

CMK.nın 193/2. maddesi uyarınca fiilin suç oluşturmaması veya suçun yasal unsurlarının gerçekleşmemesi nedeniyle derhal beraat kararı verilmesi dışında, sanığın ifadesinin sonuca etkili olduğu, delillerin takdir ve tayini gereken durumlarda sanığın sorgusu yapılıp savunması saptanmadan beraat kararı verilemeyeceği gözetilmeden, usulüne uygun biçimde sanığın savunması alınmadan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi, Kabule ve uygulamaya göre de,

Müşteki Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü'ne (Tigem) ait taşınmazı işgal etmesinden dolayı sanık hakkında Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açıldığı,sanığın gerçekleşen eyleminin hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5841 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 154/1. maddesine göre suç olmaktan çıkarıldığı, ancak sanık hakkında 3091 sayılı Yasa uyarınca aynı yere ilişkin iki ayrı men kararı verildiği; 3091 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrasında "... fiil daha ağır bir cezayı gerektiren ayrı bir suç teşkil etmediği takdirde..." bu yasanın uygulanması gerekeceğinin belirtildiği hususuda gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken tensiple sanığın savunması alınmadan beraat hükmü kurulması;..." nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2023 tarih ve 2023/58 Esas ve 2023/839 Karar sayılı kararı ile, sanığın, 3091 sayılı Kanun'un 15/1-a-1. cümle, 5237 sayılı Kanun' un 62/2, 50, 52 inci maddeleri uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Sanığın temyiz sebepleri; suç kastı olmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, re'sen belirlenecek nedenlerle kararın bozularak beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Dava konusu olay sanığın, katılan kurum TİGEM' e ait Beyazkule Tarım İşletmesi arazisinde bulunan 24-29 parsel numaralı taşınmazlarda kaçak yapı inşa etttiği, iki ayrı men kararı verildiği halde taşınmazı işgal ettiği, sanığın bu suretle hakkı olmayan yere tecavüz etme suçunu işlediği iddiasına ilişkindir. IV. GEREKÇE

Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda .... Basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki hükme bağlanmış" ibaresinin 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 38 inci maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38 inci maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7 nci maddesinin birinci fıkrasında da aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu davada lehe hükümler içeren 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması hukuka aykırı görülerek bozma nedeni yapılmıştır.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ceylanpınar Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.10.2023 tarih ve 2023/58 Esas ve 2023/839 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde karar verildi.