7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının ve davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, müvekkilinin 12/06/1995-19/03/2009 tarihleri arasında çalıştığını, performans yetersizliği nedeniyle işten çıkarıldığını, İstanbul 7. İş. Mahkemesi 2009/296 Esas sayılı dosyası ile işe iade kararı verildiğini, davacının işe başlatılmadığını kıdem ve ihbar tazminatı farkı ile yıllık izin ve işe başlatmama tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece kıdem tazminatına 19.07.2009 tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür. Davacının iş akdi 19.03.2009 tarihinde feshedilmiş ise de davacı tarafından feshin geçersizliğine ve işe iadesine yönelik dava açılmış, işe iade davasının mahkemece kabulünden sonra davacının yasal süresi içerisinde işe iade başvurusu üzerine işveren 18.01.2012 tarihinde işe başlatmayacağını bildirmiştir. Artık feshin 18.01.2012 tarihinde gerçekleştiği ve faiz başlangıcının da bu tarih olduğu kabul edilerek hüküm kurulması gerekirken faizin ilk fesih tarihine 4 ay eklenerek bu tarihten başlatılması hatalıdır.

Ayrıca davacının 28.12.2011 tarihinde gönderdiği ihtarname ile işe başlama talebinde dava konusu ettiği kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ve işe başlatmama alacaklarını talep ettiği, davalının 18.01.2012 tarihinde işe başlama talebini reddettiği anlaşılmakla davalı bu tarih itibariyle temerrüde düşmüştür. Dava konusu alacaklara 18.01.2012 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken dava ve ıslah tarihlerinden itibaren faize karar verilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.