8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 2/B uygulamasına itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: K A R A R Dava konusu, Antalya ili Döşemealtı ilçesi Yeşilbayır Mahallesi 1930 parsel sayılı 10.100,00 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman vasfıyla Hazine adına tescil edilmiştir.

Davacı vekili; davacının zilyetliğinde bulunan Antalya ili Döşemealtı ilçesi Yeşilbayır Mahallesi 1930 parsel sayılı taşınmazda yapılan çalışmalarda parselin 2/B arazisi olup olmadığının belirlenemediğinin belirtildiğini, taşınmazın orman vasfını kaybettiğini, dava konusu parselin hak sahipliği tespiti yapılmadan çalışma dışı bırakılmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın tamamında fiili kullanıcının davacı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı ... İdaresi vekili; davacı vekilinin talebinin mahkemelerin görev alanına girmediğini, yapılacak işlemin idari bir işlem olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... ve Su işleri Bakanlığı vekili; görevsizlik nedeniyle davanın reddinin gerektiğini, davalının davada taraf sıfatı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Kadastro Müdürlüğü vekili; dosyada görevsizlik kararı verilmesini,

Kadastro Müdürlüğüne husumetin düşmediğini, davacı vekilinin talebine konu taşınmazın tam olarak anlaşılamadığını, 1930 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında niteliğinin devlet ormanı olduğundan, 1930 ada 1-12 parsellerin ise şahıslar adına tapulu parseller olduğundan herhangi bir çalışma yapılmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; dava konusu Antalya ili Döşemealtı ilçesi Yeşilbayır mahallesi 1930 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili olarak 1942 yılında 3116 sayılı Orman Kanuna göre orman tahdit çalışması, 1975 yılında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 1744 sayılı 6831 sayılı Kanunun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesine ve Bu Kanuna 3 Ek Madde ile Bir Geçici Madde Eklenmesine Dair Kanun (1744 sayılı Kanun) ile değişik 2. maddesi gereği uygulama çalışması, 1988 yılında aynı Kanun'un 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B maddesi ile uygulama çalışması yapılmış olup, her üç uygulamada da orman sınırları içerisinde kaldığı; 5831 sayılı Tapu Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (5831 sayılı Kanun) kapsamında kullanım kadastrosu yapan kadastro ekibinin dava konusu parselde 2/B madde uygulama çalışmalarının yapılmaması nedeniyle çalışma sahası içerisine almadığı, bu nedenle dava konusu taşınmazla ilgili 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Ek-4 üncü maddesi kapsamında 2/B kullanım/güncelleme çalışması yapılmadığı anlaşıldığından, bu nitelikteki taşınmazlarla ilgili zilyetlik şerhi verilmesi mümkün olmadığından, dava konusu taşınmaza gerek 2/B şerhi verilerek orman sahası dışına çıkartılması talebinin gerekse kullanıcı şerhi verilmesi talebinin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi hükmüne karşı, davacı vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince, çekişmeli taşınmazın 31.12.1981 tarihinden önce bilim ve fen bakımından orman niteliğini kaybettiği gerekçesiyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarma yetkisinin orman kadastro komisyonlarında bulunduğu, gerçek kişilerin taşınmazların Hazine adına orman sınırı dışına çıkarılmasına ilişkin olarak idareyi zorlayıcı şekilde dava açamayacakları ve orman olarak Hazine adına kayıtlı yerde davacının zilyetliğinin tespiti ve şerhinin mümkün bulunmadığı, sonucu itibariyle İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı bir husus olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.