6. Hukuk Dairesi

1.Mahkemenin ilk kararında, rücuen tazminat davasında, tüm işçilik alacaklarından davalı yüklenicinin sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

2.Mahkeme kararına karşı, davalı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine, Yargıtay 23. (Kapatılan) Hukuk Dairesi’nin 2019/2260 E., 2020/3991 K. sayılı kararıyla mahkemece belirtilen ilkeler çerçevesinde bilirkişiden ek rapor alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçe ile ödenen bedelin tamamından son işverenin sorumlu tutulması doğru görülmediği belirtilerek, mahkeme kararı bozulmuştur.

3.Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalı şirketin dava dışı işçiyi çalıştırdığı döneme isabet eden rücuen tazminata konu alacak miktarının 11.161,16 Türk Lirası olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4.Mahkemenin ikinci kararına karşı taraf vekillerince temyiz yoluna başvurulması üzerine, Dairemizce, davalının sorumlu olduğu dönemin yarısından değil, aksi ispatlanmadığına göre sözleşme sunulmayan döneme ilişkin olarak davacı işverenin işçiyi çalıştıran davalı yükleniciden belirtilen ilkelere göre ödediği bedeli ve ferileri talep etme hakkı bulunduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz istemleri reddedilerek, mahkeme kararı bozulmuştur.

5.Mahkemece, ikinci bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne dair karara karşı taraf vekillerince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma ilamının içeriği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda karar verildiği gözetilerek taraf vekillerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.