7. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı, sigorta primlerinin tam yatırılmadığı ve çalıştığı sürelerin tam sigortalı gösterilmediğini , haksız olarak işten çıkarıldığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının kesimci olarak mevsimlik işçi olduğunu, işverenin noter kanalı ve gazete ilanı ile işçileri davet ettiğini, davacının 2008 yılı sezon başında geldiğinde ,gerekli evrakları getirmediğini ve işyerine gelmediğini, bu hususta tutanak tutulduğunu, gerek noter ihtarnamesi ile gerek yerel gazete ilanı ile işe çağrılmasına rağmen işe başlamadıkları için iş akitlerinin feshinin haklı olduğunu imzalı ücret bordrolarından ücretlerinin ödenip ödenmediği ve fazla çalışma yapıp yapmadıklarının belli olduğunu belirtmiştir.

Mahkemece, davacının sigortasının tam olarak yatırılmaması, iş şartlarının ağırlığı ve bu çalışmasının karşılığı ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle 4857 sayılı Yasanın 24/2-e maddesi uyarınca iş akdini haklı nedenle sonlandırıldığını, bu nedenli kıdem tazminatına hak kazanıp ihbar tazminatına hak kazanamadığı belirtilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur. 4857 sayılı İş Kanununun 46 . maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı kanunun 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmi dört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46 . maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili gününde çalıştığını iddia eden işçi, norm kuramı uyarınca bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan hafta tatili ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde, işçi hafta tatilinde çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. Hafta tatili çalışmalarının yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkân dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarında hafta tatili ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin hafta tatili alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazı kaydının bulunması halinde, hafta tatili çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında hafta tatillerinde çalışmaların yazılı delille kanıtlaması mümkündür. Hafta tatili ücretlerinin tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt yoksa ödenen tutarın dışında hafta tatili çalışması yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerekir. Somut olayda davacı hafta tatili çalışmaları ücretinin ödenmediğini ileri sürmüştür. Davalı ise çalışmalarının karşılığının bordrolarda gösterilip ödendiğini savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının puantajlara göre haftanın 7 günü çalıştığı sabit olduğundan hafta tatili alacağı hesaplanmıştır. Davacı tanık olarak dinlendiği mahkemenin 2009/55 Esas sayılı dosyasında haftada 1 gün izin kullandığını kabul etmiştir. Dosya kapsamında dinlenen davacı tanıkları dahi haftada 1 gün izin kullanıldığını kabul etmişlerdir. Bilirkişinin itibar ettiği puantajlarda davacı imzası olmayıp, ekip halinde çalışılan günler gösterilmektedir. Hafta tatili konusunda davacının 1 gün izin kullandığı yönünde açık beyanı karşısında hafta tatili alacağı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.