Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Dosya içeriğine göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın caminin içinde, cami imamının eşyalarını bıraktığı dolapta bulunan ve camiye ait olan su bardağının içindeki bozuk paraları alarak camiden çıktığı olayda, olayın gerçekleşmesi üzerine yakalanan sanığın pantolon cebinden 69,00 TL'nin, cüzdanından ise 135,40 TL'nin ele geçirilmesi, sanığın ise, camiden 69,00 TL çaldığını beyan etmesi, sanığın beyanının aksine dosya kapsamında bir delilin bulunmaması ve olay öncesi paraların bulunduğu bardaktaki para miktarın belli olmaması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.11.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.