İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz nedenlerinin "5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 30/2. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin ve aynı Kanun'un 144/1-b maddesinde düzenlenen bir hukukî ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla işlenen hırsızlık suçları için düzenlenen indirim nedenlerinin uygulanmadığına, suça konu telefonun kilit altında olmaması ve eylemin hastane içerisinde gerçekleşmesi nedenleri ile aynı Kanun'un 142/2-h maddesi yerine 142/1-a maddesinin uygulanması gerektiğine, geceyi düzenleyen aynı Kanun'un 143. maddesinin uygulanma amacının karanlıktan faydalanmak olduğu, ancak günün her saati aydınlık olan hastane içerisinde gerçekleşen somut olayda 143. maddenin uygulama koşullarının oluşmadığı, katılanın zararını giderme niyetini beyan eden sanığa nereye ne şekilde bir ödeme yapması gerektiğine ilişkin tebliğ yapılmadığına, son celse kısmî ödeme yapabileceğini ve kalan kısım için süre talep edilmesine rağmen süre verilmediğine ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul 23. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.10.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.