İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 26.01.2021 tarihli ve 2020/1228 Esas, 2021/109 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

1.Sanık ... müdafiinin yokluğunda verilen 26.01.2021 tarihli karara karşı, 5271 sayılı Kanun'un 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde 22.02.2021 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile süre tutum talebinde bulunduğu ve gerekçeli temyiz sebeplerini bildirmek üzere gerekçeli kararın tarafına tebliğini istediği, gerekçeli kararın 22.12.2021 tarihinde kendisine usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği, ancak sanık müdafiinin yasal süre içinde gerekçeli temyiz sebeplerini sunmadığı anlaşılmış ise de; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 26.01.2021 tarihli ve 2020/1228 Esas, 2021/109 Karar sayılı kararında yalnızca “5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine” ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-495 Esas, 2021/116 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, sanık ... müdafii Av. ...'nun 22.12.2022 tarihli dilekçe ile vekillikten çekildiğini bildirdiği hususu da dikkate alınarak; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesi tarafından adı geçen sanık adına dosyaya 21.12.2022 tarihli dilekçe ekinde vekaletname sunan "Av. ..., Av. ... ve Av. ..."ya "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takdirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükümlerin gerekçeli olarak temyiz edilmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkinolarak ek Tebliğname düzenlenmesi,

2.Yokluğunda verilen kararın, sanık ... müdafiine tebliğ edildiği, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde temyiz sebebi bildirmediği anlaşılmış ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilâmında da bahsedildiği üzere, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11/1. maddesinin son cümlesi ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/2. maddesi gereğince sanığın yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka sanığa da ayrıca tebliğ edilmesinin gerektiği, ancak sanığa kararın tebliğ edildiğine dair dava dosyasında herhangi bir tebligat belgesine rastlanılmadığından, 26.01.2021 tarihli kararın sanık ...'a usûlüne uygun olarak (sanığın cezaevinde olması hâlinde cezaevinde bizzat kendisine okunup anlatılmak suretiyle tebliği, aksi hâlde sanığın ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine MERNİS şerhi yazılmaksızın kararın tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması hâlinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295/1. maddesinde belirtilen sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarı da belirtilmek suretiyle) tebliğ edilerek, tebliğ - tebellüğ evrakının ve hükümleri temyiz etmesi durumunda temyiz dilekçesinin dava dosyasına eklenmesi ve bu durumda ileri sürülen yeni temyiz istemleri hakkında ek Tebliğname düzenlenmesi, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut hâliyle incelenmek üzere dava dosyasının yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.