Temyiz incelemesine konu eylemler için iddianamedeki sevklere, Mahkeme kararındaki kanunî nitelendirmeye ve uygulanan Kanun maddelerine göre; 28.06.2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun, 28.01.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 23.01.2020 tarihli ve 2020/1 sayılı iş bölümü kararındaki Ortak hükümler başlığı altındaki "Birden fazla suçun yer aldığı hükümlerin temyiz incelemesi, incelemeye konu suçlardan yaptırımı en ağır olanına bakmakla görevli dairece yapılır. Temyiz kanun yoluna tabi olmaması nedeniyle ilk bakışta reddedilecek temyiz talepleri ile yalnızca sanık lehine vekâlet ücreti hükmedilmesi istemine yönelik temyiz talepleri görevli dairenin belirlenmesinde göz önünde bulundurulmaz. " şeklindeki düzenleme ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 09.07.2021 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 02.07.2021 tarihli ve 211 sayılı kararı dikkate alındığında,

1.Usulüne uygun davetiyeye rağmen duruşmalara katılmayıp, davaya katılma iradesini ortaya koymayan mağdurelerin, ilk derece mahkemesince de dinlenilmelerinden vazgeçilmesi karşısında, mağdurelere yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığı,

2.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 294/1. maddesinde yer alan “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklindeki düzenleme de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermediği,

3.6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun'un 20/2. maddesi uyarınca davaya katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına yokluğunda yapılan yargılamaya ilişkin olarak Mahkemelerce re'sen ihbarda bulunulmasının zorunlu olup olmadığı hususunda Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan toplantı sonucunda verilen 13.12.2019 gün ve 2019/6 Esas, 2019/7 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile Bakanlığa bildirimde bulunulmasının zorunlu olmadığının kabul edilmesi ve 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesine göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin davaya katılma ve hükümleri temyize hakkı bulunmadığı anlaşılmakla,

Açıklanan nedenlerin ilk bakışta temyiz talebinin reddini gerektirir durumlar olduğu ancak sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ile çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarından verilen hapis ve adli para cezalarına yönelik verilen mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesine tabi olduğu ve incelenen dosya içeriğine göre, anılan suçlardan verilen kararlara yönelik temyiz başvurularının incelenmesine ilişkin görev ve yetkinin Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşılmakla, DAİREMİZİN GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyasının ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE,

Oy birliğiyle, 09.12.2025 tarihinde karar verildi.