Yapılan ön inceleme neticesinde Silifke 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2010 tarihli ve 2009/46 Esas, 2010/448 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine gereği düşünüldü:

Temyiz süresinin geçmesinden doğan sonuçları ortadan kaldırmak üzere başvurulan eski hale getirme talebiyle ilgili olarak değerlendirme yapma ve karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'a ait olması karşısında, sanığın eski hale getirme talebi niteliğindeki 24.03.2025 tarihli dilekçesine yönelik yerel mahkeme tarafından verilen ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenmekle, ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanığın, 12.07.2010 tarihinde yokluğunda verilip, askerde bizzat 06.10.2010 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 24.03.2025 tarihinde haklı bir sebebe dayanmayan eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz isteğinde bulunduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle REDDİNE,

Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.12.2025 tarihinde karar verildi.