Danıştay 8. Daire Başkanlığı         2025/208 E.  ,  2025/156 K. "İçtihat Metni" T.C. D A N I Ş T A Y

... tarafından, adına kayıtlı... plakalı aracıyla 2918 sayılı Kanun'un Ek 2/5. maddesinin ihlal edildiğinden bahisle davacı hakkında 4.064,00-TL idari para cezası uygulanmasına ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali ile araç çekici ücreti için ödediği 600,00-TL ve 1 günlük otopark ücreti için ödediği 75,00-TL'nin tarafına ödenmesine karar verilmesi istemiyle İstanbul Valiliği'ne karşı açılan davada verilen; ... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin... gün ve E:..., K:... sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istemiyle yapılan başvuru incelendi. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinin 2. fıkrasında "Bölge idare mahkemesinin 48 inci maddenin yedinci fıkrası uyarınca verdiği kararlara karşı tebliğ tarihini izleyen günden itibaren yedi gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir. ", 6. fıkrasında "Bölge idare mahkemelerinin 46 ncı maddeye göre temyize açık olmayan kararları kesindir.", 46. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde "Konusu dokuz yüz yirmi bin Türk lirasını aşan; vergi davaları, tam yargı davaları ve idari işlemler hakkında açılan davalar."; Ek 1. Maddesinde "1. Bu Kanunda öngörülen parasal sınırlar; her yıl, bir önceki yıla ilişkin olarak 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında, takvim yılı başından geçerli olmak üzere artırılmak suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların bin Türk lirasını aşmayan kısımları dikkate alınmaz. 2. (...) 45 inci ve 46 ncı maddeler uyarınca istinaf veya temyiz yoluna başvurulabilecek kararların belirlenmesinde ise ilk derece mahkemesi veya bölge idare mahkemesince nihai kararın verildiği tarihteki parasal sınır esas alınır. (...)" düzenlenmiştir. Aynı Kanunun 46. maddesinde, Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemelerinin madde hükmünde sayılan davalar hakkında verdikleri kararların, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştay'da kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebileceği, 48. maddesinin 6. ve 7. fıkralarında ise, temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, temyiz isteminin reddine karar verileceği kurala bağlanmıştır.

Dairemizin yerleşik kararlarında konusu para ile ölçülebilen davalarda hangi kararların temyiz yoluna tabi olacağı belirlenirken bölge idare mahkemesince verilen karar tarihi esas alınmış, diğer bir anlatımla, bölge idare mahkemesinin karar verdiği tarihteki temyiz parasal sınırına bakılarak, davanın konusunun bu miktarın altında olması halinde temyiz yolunun kapalı olduğu sonucuna varılmıştır.

Temyize konu edilen bölge idare mahkemesi kararının temyize tabi olup olmadığının, bölge idare mahkemesi kararının verildiği 22.10.2024 tarihi itibarıyla davanın konusunun (4.064 + 600+ 75 = 4.739,00 TL) 2024 yılı için belirlenen 921.000,00-TL'yi aşıp aşmadığının tespiti suretiyle belirlenmesi gerektiği, buna göre temyize konu edilen Bölge İdare Mahkemesi kararının verildiği tarih (22.10.2024) göz önüne alındığında, dava konusunun (4.739,00 TL) miktar itibarıyla 2024 yılı temyiz parasal sınırı olarak belirlenen 921.000,00-TL'nin altında kaldığı anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerekmektedir. Bu durumda, temyiz istemine konu kararın, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 46. maddesi uyarınca Bölge İdare Mahkemesinin temyiz yolu açık olmayan "kesin" kararlarından olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle, TEMYİZ İSTEMİNİN İNCELENMEKSİZİN REDDİNE, temyiz giderlerinin istemde bulunan üzerinde bırakılmasına, kesin olarak, 24/01/2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.