Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü: I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilin davalı işverenin nezdinde 15.09.2018-01.01.2020 tarihleri arasında temizlik Personeli olarak çalıştığını, davalı işveren aleyhine fazla mesai alacaklarının tahsili amacıyla dava açıldığını, Bakırköy 31. İş Mahkemesinin 2021/129 E. sayılı dosyasından 2000 TL fazla mesai alacağına hükmedildiğini, Bakırköy 31. İş Mahkemesinin 2021/129 E. sayılı dosyasında hükmedilen fazla mesai alacağının tahsili gayesiyle ilamlı icra takibi başlatıldığını, davalı İskenderun İcra Dairesinin 2022/9556 E. sayılı dosyasından borcun ödendiğini, Yargı kararı ile hak kazanılan ücret niteliğindeki kazançlar ödenmesi koşuluyla ödemenin yapıldığı ayın prime esas kazanç matrahına dâhil edileceğine veya hizmet akdi daha önceki bir tarihte sona ermiş ise yapılan ödemeler çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetileceğine, (Yargıtay 10. HD. 2012/16147 E. 2012/14024 K. ve 18.07.2012 tarihli kararı) bu yönde verilmiş Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 19.01.2016 tarihli kararında da aynı vurgu yapıldığını, “ücretler” kavramı arasında fazla mesai ücretleri de sayılacağını, Yargı makamları tarafından belirlenen ücretlerin sigortalıya ödenmesi takdirinde yapılan ödemelerin çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetilmesi gerektiğini belirtmiştir. (Yargıtay 10. HD. 2015/22039 E. 2016/243 K. ve 19.01.2016 tarihli kararı) davacı müvekkilinin yargı kararı ile ödenmesine karar verilen ve ödenen 2000 TL fazla mesai ücretinin hizmet döneminin son ayının prime esas kazancında gösterilmesinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, Bakırköy 31. İş Mahkemesinin 2021/129 E. Ve 2022/239 K. sayılı dosyası ile davacı lehine 2.000,00 TL fazla çalışma ücretine hükmedildiğini ifade ettiğini, ilgili kararın miktar sınırı itibari ile istinaftan geçmeden kesinleştiğini, davacı iddiaları aksine ödenmesi gereken sigorta primlerinin hesabında gerçek ücretin esas alınması ve ücretini yasada belirtilen delillerle ispat etmesi gerektiğini, davacı imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para dekontları, banka kayıtları, ücret bordrolarının yazılı deliller olduğunu, davacının site yöneticiliğinde en son ücretinin net 2020,00 TL olduğunu, işbu husus davacının işe giriş çıkış bildirgeleri ve maaş bordrosu ve banka dekontları ile sabit olduğunu belirtildiğini, davacı taraf yasal çalışma süresi olan 45 saat sınırları içerisinde çalıştığını, ancak zaman zaman davacının haftalık çalışma süresi dışında yaptığı fazla mesailerin ücreti de kendisine ödendiğini ve SGK'ya gerçek ücreti bildirildiğini belirttiğini, davacı tarafın, 15.09.2018 tarihinde işe başladığını 2018 yılı çalışma döneminde aylık ücreti net 1808,31 TL, 2019 yılı çalışma döneminde ise aylık ücreti 2.020 TL olarak belirtildiğini, dava dilekçesi ile davacının temizlik personeli olarak çalıştığı iddiası da somut olayın gerçeklerini yansıtmamakta olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili, fazla mesainin ücrete dahil edilemeyeceğini ücrete dahil edilemediği için de prime esas kazanca da eklenmesi mümkün olunmadığını, davacının dava dilekçesinde bahsettiği alacak davası müvekkili Kurumun taraf olmadığını ve huzurdaki dava yönünden kesin delil olarak kabul edilmesi mümkün olmayan bir dava türü olduğunu, ayrıca söz konusu dava ile huzurdaki davanın yargılama usulleri ve ispat şekilleri birbirinden tamamen farklı olduğunu, alacak davası bu dava açısından bağlayıcı olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

"Konusuz kalan davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına," karar verilmiştir. IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine," esastan reddine karar verilmiştir. V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde temyiz isteminde bulunmuştur. Temyiz dilekçesinde:

A.Kuruma başvuru tarihinin 30.11.2022 olduğunu, kurumun 60 gün içinde talebi cevaplandırmadığını buna göre yargılama sırasında haklı durumda olduklarını, bu husus gözetilmeksizin aleyhe yargılama gideri ve vekalet ücreti hükmedilmesinin davacıyı mahkum etmek anlamına geldiğini, kararın bozulmasını talep etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe Uyuşmazlık, davacının prime esas kazançlarının tespiti istemine ilişkindir.

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

Açıklanan sebeplerle; Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesi 1. fıkrası hükmü uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.12.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.