Ankara 31. Ağır Ceza Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.06.2019 tarihli ve 2018/122 Esas, 2019/210 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına dair karara yapılan itirazın reddine kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı CMK'nın 309/1. maddesi uyarınca, 20.11.2023 tarihli ve 2023/4548 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.12.2023 tarihli ve KYB-2023/124295 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2023 tarihli ve KYB-2023/124295 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği gözetilerek yapılan incelemede;

İncelenen dosya kapsamına göre, sanığın 04/04/2018 tarihinde uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu işlediğinden bahisle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 27/04/2018 tarihli ve 2018/6363 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davası neticesinde, eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu oluşturduğu gerekçesiyle Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/06/2019 tarihli kararı ile mahkumiyetine ve anılan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği,

Yine, sanığın inceleme dışı ve yine 04/04/2018 tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçunu işlediğinden bahisle Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 30/01/2019 tarihli ve 2018/4548 sayılı iddianamesi ile açılan kamu davası neticesinde Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/02/2019 tarihli ve 2019/156 esas, 2019/114 sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği, anılan kararın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 09/06/2021 tarihli ve 2021/434 esas, 2021/674 sayılı kararı ile hükmün kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi sonucu 04/09/2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla,

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 01/12/2021 tarihli ve 2021/13911 esas, 2021/12765 karar sayılı ilâmında belirtildiği üzere "... Mahkemesince yapılan yargılama sonunda, eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma kapsamında kaldığı ve bu suçtan ayrı bir soruşturma yapıldığı kabul edildiğinden, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden....bozulmasına," şeklinde de belirtildiği üzere, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği anlaşılmakla, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

A. Şüpheli hakkında, 04.04.2018 tarihli eylemi nedeniyle uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 27.04.2018 tarihli ve 2018/69297 Soruşturma, 2018/23024 Esas, 2018/6363 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı,

B. Ankara 30.

Ağır Ceza Mahkemesinin 17.06.2019 tarihli ve 2018/122 Esas, 2019/210 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 191/1 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 6545 sayılı Kanun’un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7/2. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına karar verildiği,

C. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı Cumhuriyet savcısının itirazı üzerine Ankara 31.

Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 06.09.2019 tarihli ve 2019/640 Değişik iş sayılı kararı ile, itirazın reddine kesin olarak karar verildiği, Anlaşılmıştır.

D. Dosya kapsamında, mercii Ankara 31.

Ağır Ceza Mahkemesinin 06.09.2019 tarihli itirazın reddi kararından sonra sanığın kasıtlı suçtan mahkûm olduğu ihbarı üzerine Ankara 30. Ağır Ceza Mahkemesince dosya ele alınarak 07.11.2022 tarihli ve 2022/386 Esas, 2022/353 Karar sayılı karar ile sanık hakkında aynı eyleminden Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.02.2019 tarihli ve 2019/156 Esas, 2019/114 Karar sayılı kararı ile mahkûmiyetine karar verildiği ve kararın kesinleştiğinden bahisle mükerrer açılan davanın reddine karar verildiği, davanın esasını çözen ve yargılamayı sonlandıran anılan "davanın reddi" kararı ve gerekçesi dikkate alındığında, kanun yararına bozma istemine konu 17.06.2019 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının hukuki değerden yoksun hale geldiği ve bu karara yapılan itirazın reddi kararının kanun yararına bozulmasında hukuki yarar bulunmadığı gözetilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.06.2025 tarihinde karar verildi.