Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Anayasanın 40/2. maddesi, 5271 sayılı CMK'nın 34/2. ve 232/6. maddeleri gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi,

CMK'nın 294/1. maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." biçiminde düzenleme bulunması karşısında; Yargıtay Ceza Genel

Kurulu'nun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararı ile 29.03.2023 tarih ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından temyize gelmeyen sanığa ve temyiz dilekçesinde sebep belirtmeyen sanık müdafiine gerekçeli kararın karar tarihinde yürürlükte bulunan CMK'nın 294. maddesi gereğince gerekçeli temyiz dilekçesini sunması, sunmadığı takdirde temyiz isteminin reddedileceğine dair ihtaratlı şekilde yeniden tebliğ edilmesi ve süresi içerisinde hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan Ek Tebliğname ile birlikte; gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmesi için,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2026 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.