Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği; atılı suçun sanık tarafından işlendiğine dair somut delilin bulunmadığına, eksik inceleme sonucu karar verildiğine, lehe hükümlerin uygulanmamasının yerinde olmadığına vesaire ilişkindir.

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 125/3-a maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun'un 67. maddesi uyarınca zamanaşımını son kesen işlem olan, bozma öncesi mahkumiyet hükmünün kurulduğu 14.04.2016 tarihinden hüküm tarihine kadar, 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği gözetilmeden, kamu davasının düşmesi yerine mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.02.2026 tarihinde karar verildi.